Στίχοι






Στο τέλμα 

Χαζεύω όλα σου τα απωθημένα
πια είναι τόσο φανερό 
έστησαν ξέφρενο χορό
στου μυαλού σου τον πυθμένα
και σε θέλουν
περισσότερο από μένα
πως μπορείς να κουβαλάς
τόσους τόνους μοναξιάς
με τα χέρια σταυρωμένα
Σε ποιον άγγελο χρωστάς 
και σου πήρε μονομιάς
πρόσωπά αγαπημένα

Μαζεύω όσα μου είχες φυλαγμένα
όσα ακόμα έχουν σφυγμό
ας σωθούν στο δειλινό
πριν σκουριασουνε στο τέλμα
Σε ποιον άγγελο ζητάς 
να σου φέρει μονομιάς
πρόσωπα αγαπημένα
 στο τέλμα...







-Μικρές προσδοκίες-

Αν είσαι πόνος γίνε χάδι
γίνε φάρος στο σκοτάδι 
λάμψε 
να δω ξανά στεριά
Το σκαρί μου έχει παλιώσει
και η καρδιά μου έχει κρυώσει
σκισαν
και τα άσπρα μου πανιά

Και οι μικρές μου προσδοκίες
μπήκαν σε άγριες τρικυμίες 
σπασαν
σαν λεπτά σχοινιά
Τόσος κόπος και θυσίες
σε υποκριτές και συμμορίες
στράφι πήγαν όλα πια 
όλα στράφι πήγαν ξαφνικά...

Αν είσαι λάθος γίνε η λύση 
γίνε ο ήλιος που θα ρίξει
χρώμα
στον άδειο μου ουρανό
Σε όλο ετούτο το ναυάγιο
δεν απέμεινε κουράγιο
πέφτω
και από που να κρατηθώ 

Και οι μικρές μου προσδοκίες
μπήκαν σε άγριες τρικυμίες 
σπασαν
σαν λεπτά σχοινιά
Τόσος κόπος και θυσίες
σε υποκριτές και συμμορίες
στράφι 
πήγαν όλα πια 
όλα στράφι πήγαν ξαφνικά...

Ήρθαν έτσι οι συγκυρίες 
και για ξένες πολιτείες
τώρα 
η ζωή τραβά
Για τις χαμένες ευκαιρίες
για τις τόσες αδικίες 
φτάνει
όχι άλλο πια

σου λέω φτάνει όχι άλλο πια ... 



--------------------------------------------------


ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΗ ΒΡΟΧΗ

Έτσι όπως καίγομαι τις νύχτες
έτσι παγώνω το πρωί
και αυτές οι μέρες μένουν ίδιες
να μου βαραίνουν το κορμί

Μείνε μαζί μου αυτό το βράδυ
να δούμε την ανατολή
και ύστερα φύγε όπως θα ‘ρθει
μια αναπάντεχη βροχή

Είναι το τίποτα αδελφός μου
και φίλος μου το πουθενά
και αυτός ο άγριος πυρετός μου
μόνο με σένα σταματά

Σε ένα λαβύρινθο προσμένω
να μου πετάξεις το κλειδί
και να μου πεις πως ήρθε η ώρα
εμείς να ζήσουμε μαζί






ΣΤΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΝΕΡΑ ΣΟΥ

Ένα αστέρι ξεψυχάει
και από το διάστημα σκάει
στην ακρογιαλιά σου
Μια γοργόνα με χαιρετάει
σαν το δελφίνι βουτάει
στα γαλάζια νερά σου
Ένα αηδόνι κελαηδάει
μόλις νυχτώνει πετάει
στην ακρογιαλιά σου
Και η θλίψη μου αναζητάει
ένα καράβι να πάει
στα γαλάζια νερά σου
Όσες μπόρες μας συντρίψουν
όσοι και αν έρθουν στεναγμοί
μέσα απ’την κόλαση
θα βγούμε ζωντανοί
Όσες θύελλες και αν έρθουν
όσοι και αν πέσουν κεραυνοί
θα ‘μαι εγώ για σένα
και για μένα εσύ




ΥΠΟΓΕΙΟ

Είμαι ομίχλη βραδινή
ένα στοιχειό πάνω απ’την πόλη
βγάζω παράξενους ατμούς
θολώνουν όλοι οι δρόμοι
Κρατώ στα χέρια μου σφιχτά
ένα ηλεκτρικό πριόνι
και τεμαχίζω την σιωπή
που γύρω μου όλο μεγαλώνει

Σε ποιο νησί του Παραδείσου
κοιμάται ήρεμα η ψυχή σου
ψάχνω μήνες να το βρω…

Είμαι μια ψεύτικη ηδονή
ένα άσχημο παγώνι
τραυλίζω μια άγρια προσευχή
μέσα σε ένα παλιό βαγόνι
Ένα σαξόφωνο βραχνό
τα αυτιά μου έχει τρυπήσει
Και μου παίζει ένα σκοπό
πως θα ξαναγυρίσει

Σε ποιο υπόγειο της Αβύσσου
έχουνε θάψει το φιλί σου
ψάχνω μήνες να το  βρω...
                                     





Η ΑΓΑΠΗ ΘΑ ΑΝΑΤΙΝΑΧΤΕΙ

Ναι στον τόπο που πατώ
μεγάλωσα και ζω
μου ‘δωσαν αριθμό
ένα μηδενικό
και με αυτό παρατηρώ
να μου τρώνε το μυαλό
να λέω και ευχαριστώ

Σε ένα αδέσποτο σκυλί
στο βλέμμα του είχα δει
τον καθρέφτη αυτού του κόσμου
να γυρεύει για τροφή
μεσ’την  χωματερή
και να ξεροσταλιάζει μπρος μου

Η αγάπη σαν μια νάρκη  θα ανατιναχτεί

Τι παράξενη εποχή
τον κλέφτη τον ληστή
στην θέση v.i.p ως τώρα
δεν υπάρχει λογική
ναι συνείδηση μου εσύ
ξύπνα επιτέλους από το κώμα

Η αγάπη σαν μια νάρκη θα ανατιναχτεί
και ο δρόμος θα γεμίσει φως και μουσική






Ο ΚΥΡΙΟΣ Α.

Ποια που να πάω?
πλέον η κραυγή μου είναι βραχνή
όλα έχουν εξαφανιστεί
σε μια απόκοσμη γιορτή
απ’ όλους έχω ξεχαστεί
Και εγώ ότι είχα ερωτευτεί
το κλέψε η μοίρα ένα πρωί
και μου ζητά για ανταλλαγή
όλα όσα φτιάξω απ΄την αρχή

Ποια που να πάω?
έγινε φάντασμα η ζωή
και θέλει να με καταπιεί
με γυροφέρνει , με ποθεί
με θέλει σκλάβο και εραστή
Και εγώ ότι είχα ονειρευτεί
ο χρόνος το ‘κανε βροχή
να μου ξεπλένει την βρομιά
που έχω μέσα μου βαθειά





ΕΚΔΡΟΜΗ

Πάμε και όπου βγει
ας ταξιδέψουμε
και όσο αντέξουμε
έξω στον δρόμο
Ας τα πως και τα γιατί
και ας το πιστέψουμε
πως θα γιατρέψουμε
τον κάθε μας φόβο

Κάνε μου αυτή την χάρη
μια εκδρομή ως το φεγγάρι
μια πνοή έξω απ’τήν σκόνη
μη μου λες εδώ τελειώνει…

Μη ζητάς ανταμοιβή
απλά ας το ζήσουμε
και ίσως κερδίσουμε
αυτά που αγαπάμε
Τι και αν είμαστε ταπί
ας προσπαθήσουμε
να το εξαντλήσουμε
γιατί τα χρόνια περνάνε

Και αν δεν φτάσουμε ποτέ
σε όσα ποθήσαμε
τουλάχιστον ζήσαμε
την διαδρομή…






ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΕΝΑ

Η Ρένα όταν πονάει
στις φίλες τις ξεσπάει
εξω απ’τα μπαρ ξερνάει
γίνεται λιώμα
Το καλό το παλικάρι
κάποια άλλη το’χει πάρει
και η Ρένα στο σκοτάδι
τα τσούζει ακόμα…
Ρένα δεν είσαι ντίβα
είσαι μια ηλιαχτίδα
μα όλο μου λες εβίβα
γίνεσαι λιώμα
Οδηγάς στην εθνική
τέρμα έχεις την μουσική
δεν σου καίγετε καρφί
που είσαι λιώμα

Ρένα κάποιο βλάκα θα έχεις πάλι συντροφιά
να σου λέει ποσό υπέροχο είναι το κορμί σου
και αφού σε πείσει ότι είναι ερωτευμένος και καλά
το πρωί όταν ξυπνήσεις δεν θα είναι εκεί μαζί σου

Ρένα είναι τόσο κρίμα
δεν σου’ρθαν όλα πρίμα
σε βλέπουν σαν βιτρίνα
για ποσό ακόμα
Άδειασαν και τα ποτήρια
φέρε μια από τα ίδια
στου μυαλού τα πανηγύρια
γίνεσαι λιώμα

Ρένα αυτός ο πρίγκιπας που έχεις φανταστεί
δεν ανακάλυψε ποτέ τα κάστρα της καρδίας σου
μα θαύμαζε το στήθος σου και έψαχνε αφορμή
να ‘ρθεις μες΄την κάμαρα του , να σου πει τα ποιήματα του
αυτό το βράδυ είσαι δικιά του, ξεκουμπώνεις τα κουμπιά του
Μηηηη





ΤΙ ΝΑ ΑΠΟΓΙΝΑΝΕ

Κάποιοι με θεωρούν χαζό
που με τα σύννεφα για ώρες κουβεντιάζω
αλλοι με λεν απλά ρομαντικό
που κάθε απόγευμα τα κύματα ρεμβάζω
Τι να απογίνανε και εκείνες οι ευχές
ποια μεγάλωσα μα ακόμα τις θυμάμαι
μάλλον ταξίδεψαν σε άλλες γειτονιές
μας προσπεράσανε και πίσω δεν γυρνάνε

Δεν με νοιάζει η γνώμη κανενός
αν βλέπουν τα τραγούδια μου ένα χάλι
μου φτάνει εσύ να με κρατάς
να λες πως είμαι το ποιο γλυκό σου ρεμάλι

Κάποιοι με θεωρούν μοναχικό
που μες στην πόλη πάντα μόνος μου βολτάρω
άλλοι με λεν ένα τεμπέλη και μισό
σε αυτή την τρέλα να επιμένω να ρισκάρω
Τι να απογίναμε και εκείνα τα παιδιά
που όλο συχνάζανε σε πάρκα και πλατείες
άραγε είδαν την ζωή στα σοβαρά
γίναν μπαμπάδες και επιχειρηματίες

Παρόλα αυτά εγώ ξέμεινα εδώ
μια ουτοπία να μου παίρνει το κεφάλι
μα έχω εσένα για φυλακτό
να λες πως είμαι το ποιο γλυκό σου ρεμάλι



ΤΡΕΙΣ ΣΥΛΛΑΒΕΣ

Αχ γλυκιά μου δεσποινίς
να ήμουν λίγο ποιο θρασύς
να μπορούσες να αισθανθείς
Αυτό που στην καρδιά μου κλαίει
από το στόμα μου δεν ρέει
σαν ηφαίστειο σιγοκαίει

Πώς να στο πω, κάθε φορά που πλησιάζεις προς τα εδώ
Πώς να στο πω, τρεις συλλαβές πάλι μου πνίγουν τον λαιμό

Αχ γλυκιά μου δεσποινίς
ντροπαλός εκ γενετής
από τα βάθη της ψυχής
Το φωνάζω στα βουνά
στα ποτάμια ,στα πουλιά
μα σε σένα ούτε μιλιά

Πώς να στο πω…. 




ΑΕΡΟΣΤΑΤΑ

Στέγνωσαν τα δάκρυα του χειμώνα
στο πρόσωπο σου μια άνοιξη πενθεί
και αυτή η ανέχεια σαν γριά λεχώνα
γεννάει κάθε ώρα και από μια πληγή
Μα μέσα στο ανεκπλήρωτο όνειρο σου
υπάρχει πάντα ένα μικρό παιδί
να ζωγραφίζει ήλιους, καραβάκια
σπιτάκια με μια κόκκινη σκεπή

Στο παράθυρο σου μια λιακάδα
να σου λέει την ποιο όμορφη καντάδα

Αερόστατα στον ουρανό
χορεύουν στον Αυγερινό
όλα είναι γύρω γιορτινά
απ΄τα πολλά βεγγαλικά
τα σύννεφα άρπαξαν φωτιά

Πέρασε ένα άδειο Καλοκαίρι
μα η ελπίδα ακόμα αιμορραγεί
σε αυτές τις άγριες μπόρες του Σεπτέμβρη
σακατεμένη σε ακολουθεί
Μα μέσα από την άγονη ζωή σου
θα ξεπηδήσει μια δροσοσταλιά
θα ανθίσουν τριαντάφυλλα στην λάσπη
και ο έρωτας θα σου χαμογελά

Στην αυλή σου ήρθαν χελιδόνια
να λιώσουν της ψυχής σου όλα τα χιόνια

Αερόστατα στον ουρανό…



_____________________________







ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ

Μη ξαναρθεί αυτή  η άρρωστη σιωπή
κάποτε μου είχες πει
ζήσε για την στιγμή και μόνο
πως? μουντός καιρός
και εσύ χορεύεις και γελάς
είσαι τόσο τρελή σου λέω
μα πως να σου αντισταθώ
ναι το ξέρεις δεν μπορώ
σε ένα τρελό ρυθμό
με εκτροχιάζεις φλόγες βγάζεις
τώρα κάνε με ότι γουστάρεις




ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ

Χίλια φωτάκια με γρήγορους ρυθμούς
αναβοσβήνουν σε λιμάνια και σταθμούς
έλα μαζί μας για χαμένους θησαυρούς συνέχεια μου λένε
Μα το τζάμι μου εμένα είναι θολό
και έχω πυξίδα που μου δείχνει ένα γκρεμό
ίσως κάποτε να απογειωθώ στην αγκαλιά σου μου λένε
Τι και αν γέμισαν οι χαρές φοβέρες
τι και αν τέλειωσαν όλες μου οι σφαίρες
θα ξαγρυπνάω περιμένοντας αλκυονίδες μέρες
Χίλιες εικόνες καθρεφτίζονται μπροστά μου
είναι νεράιδες που μπαλώνουν τα φτερά μου
έλα μαζί στο πανηγύρι μας συνέχεια μου λένε
Μα εμένα αυτό που με κρατάει ζωντανό
το έχω χάσει έχει φύγει από καιρό
ίσως κάποτε  να το ξαναβρώ στην αγκαλιά σου μου λένε






ΠΑΡΑΜΥΘΙ


Κάθε πρωί μας ξυπνούσαν τα δέντρα γλυκά
μας καλούσαν να πιούμε ξανά όλο το φώς της ημέρας
και εμείς μαγεμένοι μεθούσαμε μέσα στη δροσιά
που μας πρόσφερε απλόχερα  αυτός ο αέρας
Kαι τις νύχτες μας λούζαν τα αστέρια που πέφταν στην γη
μου ψιθύρισες  κάνε μια ευχή ποτέ μην με αφήσεις
σαν παραμύθι που δεν έχει τέλος και αρχή για μια ζωή
Μέσα στην γαλήνη ακούω να μου λέει μια φωνή
δεν μας ξέρει κανείς και όμως νιώθω πως ζούμε την δόξα
και εμείς να χορεύουμε  ξέγνοιαστοι μέσα στην βροχή
και να φιλιόμαστε κάτω από ουρανιά τόξα
Mεσημέρια κοιμόμασταν δίπλα στις ακρογιαλιές
στις αιώρες για ώρες χλευάζαμε τον εαυτό μας
όλες οι μέρες μας μοιάζαν σαν Κυριακές




ΠΑΛΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΓΥΡΝΑΩ

Προσπαθώ να σε δω με τα μάτια που σε κοίταζα μικρός
μα δεν βλέπω αυτό το φως που είχα γνωρίσει
και όταν ψάχνω να βρω έναν καινούργιο ουρανό
και όταν φτάνει η στιγμή που σε ξεχνάω
πάλι σε σένα γυρνάω
Προσπαθώ να σκεφτώ τα λημέρια που ζεσταίνανε καρδιές
ήταν εραστές και ποιητές που φύγαν ένα βράδυ
και όταν ψάχνω να βρω το ποιο απόκρυφο  μου μυστικό
και όταν φτάνει η στιγμή που το μαρτυράω
πάλι σε σένα γυρνάω
Με ένα μπαλόνι θα βγω και με τον ήλιο οδηγό
θα κάνω βόλτες μέσα στην ομορφιά σου
θα επιπλέουν τρωκτικά κάθε λογής πλαστικά
και θα μυρίζει τόσο ωραία το άρωμα  σου
όλοι θα σε κοιτούν και κάποιοι θα εκπλαγούν
καθώς θα βλέπουν δυο τύπους να ψαρεύουν
μα δεν τους νοιάζει πολύ γιατί το ξέρουν και αυτοί
ότι είσαι ερωτική...




ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ

Μεθυσμένο αεροπλάνο πάρε με και μένα πάνω
μην με αφήνεις εδώ χάμω έχω αρχίσει να τα χάνω
Μοιάζει ο κόσμος με ένα αγρίμι που όλο παίρνει μα δεν δίνει
μέσα στα μάτια τους η αγάπη είναι η ποιο μεγάλη απάτη
Την αλήθεια που γυρεύει σε γραβάτες και γοβάκια
θα την βρει  να είναι κρυμμένη  σε πολύχρωμα σταράκια
Μεθυσμένο αεροπλάνο μην με αφήνεις εδώ χάμω
 και αν υπάρχεις έλα τώρα ...σε έχω τόσο ονειρευτεί
Σε ένα τσίρκο εγκλωβισμένοι να κοιτάμε σαν χαμένοι
τα κοράκια που πετάνε δυνατά χειροκροτούμε
Μα το τέρας δεν χορταίνει θέλει όλη την οικουμένη
να είναι πάντα γερασμένη σιωπηλή και υπνωτισμένη
Τώρα ακόμα και ο χρόνος τριγυρνάει σαν δολοφόνος
κυνηγάει την αντοχή μου μέσα στο μικρό κελί μου
Μεθυσμένο αεροπλάνο μην με αφήνεις εδώ χάμω
και αν υπάρχεις έλα τώρα ...σε έχω τόσο ονειρευτεί





ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ

Μια θάλασσα που σιγοκλαίει
πάλι για σένα  μου λέει
πως έχεις χρόνια να φανείς
στα κύματα της να κρυφτείς
Σβήνω το φως έξω φυσάει
και το ταβάνι μου ρουφάει
όλα όσα έχω μέσα στο νου
όλα είναι εδώ μα εσύ είσαι αλλού
Θέλω να  έρθεις το βράδυ αυτό
και ένα λεπτό μου είναι αρκετό
το γέλιο σου το τρανταχτό
έχει σωπάσει από καιρό
Μέσα στους πλάνητες πια πετάει
και στους κομήτες τραγουδάει
κάτω από το φως του φεγγαριού
όλα είναι εδώ μα εσύ είσαι αλλού




ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

Θα ονειρευτώ πως πετώ στον μαγικό ουρανό σου
ότι είναι δικό σου είναι τόσο απλό και αληθινό
Δες πως λάμπει απόψε το πρόσωπο σου
με το χαμόγελο σου νιώθω πως ξαναζώ
Ποιο ψηλά εκεί που λιώνουν τα αστέρια
στην παιδική σου χαρά
Θέλω να μπω να κρυφτώ στην αθώα καρδιά σου
ότι έχεις κοντά σου γίνεται ταπεινό
Φανταστικό δες πως ξεχειλίζουν τα όνειρα σου
θέλεις τον κόσμο να ρουφήξεις μέσα σε ένα λεπτό
Ξάφνου χτυπάς και πονάς με κοιτάς με απορία
εγώ σου κάνω αστεία μήπως και ξεχαστείς
Θα κουραστείς θα μου πεις θέλω να πάμε στο σπίτι
τον γλυκό σου πλανήτη πάλι να ονειρευτείς.



ΔΡΑΚΟΣ

Εκεί που νόμιζες πως νίκησες τον δράκο
αυτό το τέρας στο καθρέφτη που κοιτάς
ξάφνου σε πιάνει από τα νύχια του
και σε πετάει στον πάτο αυτόν
που δεν υπάρχει γιατρειά
Και αν καταφέρεις και επιζήσεις εκεί κάτω
θα σου χαρίσουν το θεόρατο σπαθί
με ένα σου βλέμμα μονομιάς θα σπας τον πάγο
αυτόν που σε κρατούσε στην σιωπή
Πως θα τα βάλεις τώρα με αυτόν τον δράκο
αλλάζει πρόσωπα και μάσκες διαρκώς
εκεί που νόμιζες πως βρήκες κάποιον φίλο
γυρνάς την πλάτη σου και γίνεται εχθρός
Όλοι οι καργιόληδες που σου μαθαν μια μέρα
να γλύφεις τώρα ότι έφτυνες ποιο πριν
είναι τσιράκια κάποιας μίζερης καριέρας
που όλο ποθούν τα φωτά της επιβολής


ΛΙΒΑΔΙΑ

Τρέχω ξανά μέσα στον ήλιο στα λιβάδια
μια ζωγραφιά είναι η ζωή μας σε άδεια κάδρα
δεν είναι αργά να σβήσουν όλα τα σημάδια
δώσε μου φιλιά να λιώσουν όλα τα σκοτάδια
Όπως παλιά που ήμασταν παιδιά
που σε 'παιρνα αγκαλιά και φεύγαμε μακριά
Όχι άλλο πια όχι άλλο ψέμα στις καρδιές μας
μέσα στην φωτιά κάνουν τραμπάλα οι ψυχές μας
δεν είναι αργά να κλείσουν όλες οι πληγές μας
σαν δυο πουλιά να δραπετεύσουν οι χάρες μας























Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου